Երազելով վաղվա օրվա մասին․․․

Երազելով վաղվա օրվա մասին․․․

Երազում եմ, երազում եմ անդադար, քնած ու արդուն պահերին, ուրախ ու տխուր առիթներով, մենակ ու շրջապատված ընկերներով․․․ Երազանքս նույնն է ինչ երազս։ Երազելով ապագայի մասին մեզ են տրվում անկրկնելի տիեզերքից ուղարկված երազներ ու մտքեր։ Ամեն օր երբ ընկերներիս հետ խոսում եմ երզանքիս մասին, այն դառնում է երազ, իսկ երբեմն նաև իրականություն։ Երազելով ես ապրում եմ, սովորում և ստեղծագործում։ Երազելով ամեն օր հասնում եմ նոր բարձունքների, քանի որ բացի երազելը փորձում եմ դարձնել դրանք  իրականություն։ Եթե երազում եմ և չեմ պայքարում, ապա այդ երազանքը դառնում է մի հեքիաթային երազ, որից ես քաղում եմ բազում խրատներ և ստեղծում նոր երևակայական մտքեր, մտքեր, որոնք ինձ հետ են ամենուր։ Երազելն ինձ համար նույնն է ինչ ստեղծագործելը։ Եթե չերազես գոնե մի ակնթարթ իմացիր, որ չես կարողանա ստեղծագործել։ Ինձ թվում է, որ ամբողջ կյանքս ապրելու եմ ուրախ ու երջանիկ, քանի որ միշտ փորձում եմ երազել և երազներս երբեկ անիմաստ չեն լինում։  Ախ երազներ իմ արկածային․․․ Ինչու՞ եք դուք այսքան հրապուրիչ, կարծես լինեք տիեզերքը, որ ձգում է մեզ իր շուրջ և այնպես է անում, որ տարվենք միայն իրենով։ Երազեք, երազեք առանց սահմանների, երազեք գտնել ձեր կյանքի իրական իմաստը և գիտակցեք, որ երազելու համար երբեկ էլ ուշ չէշ․․․

Реклама
Ամոնորս իր իսկական նվերով․․․

Ամոնորս իր իսկական նվերով․․․

24829429_585434641788769_218739088_nԱմանորս․․․ Ամանորս դարձել է իմ երազանքն ու կյանքը, իմ միտքն ու զարկը։ Ամանորը ինձ պարգևում է միան մի բան անկեղծություն։ Անկեղծության մեջ մտնում են ինձ համար ամենակարևոր նվերները՝ երջանկությունը, հարազատների ժպիտները, խինդն ու ուրախությունը, ծիծաղը, ընտանեկան ջերմությունը և ամենա կարևորը սերը։ Սերը, որը ամանորին առընթաջ այցելում ու դարձնում է մեզ հավատարիմ ու երազկոտ։ Ամանորն է մեզ բերում սերը, սերը որը մեզ օգնում է ստեղծել ջերմության հուշեր, ստեղծել նոր մտքեր և տեսնել բազում երազներ, երազներ որոնք զվարճալի են իրենց ջերմությամբ։ Խնդրում եմ ամանոր բեր ինձ անկեղծություն՝ սեր, ջերմություն և ծիծաղ, որովհետև միայն դրանց միջոցով ես կկարողանամ ապրել լիարժեք և ուրախանալ իսրտե, կիսվելով բոլորի հետ իմ երջանկությամբ։

Սեբաստացին չի՛ հանձնվում

Սեբաստացին չի՛ հանձնվում

Պայքար, ահա թե ինչ է մտել մեր՝ Սեբաստացիներիս մեջ։ Պայքարն է, որ հաղթել է մեզ, մեր հոգու վախերն ու պարտություն կրելու մտադրությունները։ Պայքարում ենք ամեն պարագայում՝ որպես ճամփորդ, որպես օրինակ, որպես տարբերվող և որպես միակ։ Ամեն աշխատանքային օր գնում և պայքարում ենք դպրոցում, պայքարում ետ բերել մեր ազգային, հին պարերն ու երգերը։ Պայքարում ենք անկախ մեզանից, որովհետև արդեն սովոր ենք մինչև վերջ պայքարելու և հաղթելու։ Կարևոր չէ ուրիշները մեզ ինչ աչքով կնայեն, կարևոր չէ ուրիշների համար ինչպիսին ենք մենք, կարևորն այն է, որ ցանկանում ենք, պայքարում ենք և հասնում ենք մեր ուզածին։ Սեբաստացու պայքարի գլխավոր նպատակն այն է, որ ետ վերադառնան այն բոլոր հայ-ավանդական պարերգերը, որոնք պարել են մեր նախապապերն ու նախատատերը։ Ճամփորդում ենք, դառնում ենք ինքնուրույն, գտնում ենք նոր մտքեր, ուսումնասիրում ենք տարբեր հնություններ, որոնք մեզ համար նորություններ են։ Սեբաստացիներով պիտի մաքրենք ողջ հայերին և դարձնենք այնպիսին, որ մաքրեն իրենց հոգին Կոմիտասով, սովորոեն ազգային հին, բայց նոր դարձած պարերգեր, պարերգեր, որոնք երկրորդ կյանք են փորձում առնել և  չհանձնվեն մեր՝ Սեբաստացիերիս պես, և ինչպես ասել է Գեվորգ Էմինը՝

Պարեց Սասունն, ու ողջ աշխարը հիացավ,
Պարեց Սասունն, ու ողջ աշխարը հասկացավ,
Որ պար չէ սա, այլ մի երկրի քաջ պատմություն,
ՈՒր պարտությունն անգամ ունի հպարտություն,
Եվ չի հաղթի ոչինչ այն հին ժողովրդին,
Որ այս ջանքով,
ՈՒ այս կամքով
Պարել գիտի…

 

Ստեղծագործ իմ դեկտեմբեր

Ստեղծագործ իմ դեկտեմբեր

3402Սիրում եմ բոլոր եղանակները, սակայն ստեղծագործ ամիսս դեկտեմբերն է։ Դեկտեմբերն ինձ մտքեր է տալիս և ոչ մի տառ չի խնայում օգնելու ինձ ստեղծագործել։ Չգիտեմ միայն ինձ թե՞ բոլորին, բայց դեկտեմբերը տալիս է տրամադրություն, որից էլ հենց առաջանում են մտքերը։ Կենտրոնացած եմ և ամեն հարցին պատասխանում եմ գրելով մի նոր շարադրություն։ Մտքերս կարծես ջերմացնեն ինձ շատերի ցուրտ ձմռան շնչի մեջ։ Ձմեռն ինձ համար բոլորովին էլ ցուրտ ու մութ չէ, քանի որ ձմեռն է ամեն օրվա հետ բերում նոր վերնագրեր ու մտքեր։  Գուցե և նրանից է, որ ծնունդս ձմռա՞նն է՝ դեկտեմբերին, գուցե և նրանից է, որ ձյուն է գալու, գուցե նրանից է, որ սիրածս բույսը ծաղկում է դեկտեմբերին և կոչվում է Դեկտեմբերիկ կամ գուցե Ամանորին եմ սպասում, կամ էլ գուցե դեկտեմբերը վերջում է այցելում և ամփոփում ողջ տարվա լավ ու զվարճալի տեղ-տեղ սարսափազդու ու ձանձրալի արկածները։ Գուցեները շատ են, մտքերս նույնպես։ Պաշտում եմ ձմեռս՝ դեկտեմբերս։ Դեկտեմբերս, որը հրաշքներ է գործում, թողնելով ինձ իր հրաշք մտքերի մի հավաքածու՝ փոքրիկ, բայց մեծ հավաքածու․․․

Արկածների հողի վրա ենք գժվելու․․․

Արկածների հողի վրա ենք գժվելու․․․

Մտքերը՝ Մերի Զաքոյանի

Հետաքրքիր է, այն՝ ինչին հասնում ես շատ երազելուց հետո ինչու՞ է դառնում վատն ու անտանելի։ Գուցե միայն ինձ համար է կյանքն այդպիսին։ Ես միշտ երազել եմ արկածների մեջ ընկնել, սակայն երբեք չեմ էլ կարծել, որ արկածները անհետաքրքիր են երբ դու ես պատմում, ոչթե ուրշը։ Արկածները լի են հանելուկներով, խուճապով, զվարճանքով և այլ հատկություններով։ Ինձ դուր է գալիս արկածի այս հատկանիշները, սակայն արկածներն այնքան վատ կողմեր ունեն, որ չես նկատում դրանց միջի լավերը, եթե չեն լինում ընկերներտ։ Հետաքրքիր է, ես երբեկ չեմ ընկել թեկուզ մի փոքր արկածի մեջ։ Իսկ այժմ գլուխս այնքան խառն է հենց այդ արկածների պատճառով։ Ընկել եմ արկածների մեջ։ Արկածների՞, մեղմ է ասված։ Արկածները կուտակվել են գլխիս։ Հիմա եմ հասկանում այն բոլոր գրքերի հերոսների կիսախենթ պահվածքը, ովքեր արկածներ են փնտրում ամեն տեղ։ Միգուցե արկածները շատ հետաքրքիր ու լավն են, սակայն երբ ինքդ ես գտնվում այդ շիլա շփոթի մեջ, քեզ թվում է, որ արկածներից անտանելի բան չկա։ Իմ արկածները տեղ-տեղ մի փոքր հետաքրքիր են, քանի, որ միայնակ չեմ անցնում այդ ամենի միջով, այլ երկու լավագույն ընկերուհիներիս հետ։ Չե՞, որ առանց ընկերության արդեն գժված կլինեի արկածների հողի վրա։ Հիմա իմ երազանքն է դարձել ազատվել այդ արկածներից, որոնց մասին ում պատմեմ կնախանձի և կկարծի թե ես զվարճանում եմ այդ ամենի մեջ խճճված, սակայն իրականում դա այդպես չէ արկածներն ինձ համար դարձել են տեղ-տեղ զվարճալի տխմարություններ։ Ուուուուուուուուուուուուուուուուուուուուոււուուուուուուուֆ չգիտեմ է։ Ինձձ թվում է, որ արկածների հողի վրա ենք գժվելու, եթե արդեն չենք գժվել իհարկե․․․

Առանց ձյուն ձմեռ․․․

Առանց ձյուն ձմեռ․․․

Մտքերը՝ Մերի Զաքոյանի

Մի օր, արթնացա և այդ օրը դարձրի անսովոր, տարբերվող մյուս բոլոր օրերից, օրերից, որոնք ամեն առավոտ ինձ պարգևում էին արևի ջերմությունն իմ դեմքի հետ հանդիպումը, հանդիպումը, որը իրականում կարճ, բայց երկար է։ Հանդիպումը, որի ժամանակ զգում ես այն, ինչ երբեկ չես կարող բացատրել, մեկին, ով չի գնահատում արևի շողերի կարևորությունը։ Այդ հանդիպումը մի ակնթարթ է, սակայն ընկնելով քո կյանքի ամենաջերմ ու բարի հիշողությունների գիրկը, այն չի կարող չթվալ աշխարհի ամենաերկար ու հետաքրքիր հանդիպումը։ Հենց այդ հանդիպումն է ստեղծագործ աշխարհի մուտքն ու ելքը։ Առանց այդ հանդիպման ես, նույնն է ինչ առանց ձյան ձմեռը՝ անհետաքրքիր ու տարօրինակ։ Այդ օրը ես չգիտակցելով քայլեր էի կատարում, կարծես րոբոտ լինեի։ Երբ պարկեցի քնելու հիշեցի, որ մի ամբողջ օր չեմ ծիծաղել, փորձեցի ծիծաղել և ծիծաղելով մխիթարվել, սակայն չստացվեց։ Չեի կարողանում ծիծաղել։ Այնպիսի տպավորություն էր, որ ծիծաղս փաղչել է և հեռացել ինձանից, հոգիս խավարել էր, մթնել, դառնացել։ Հասկացա, որ կորցրել եմ ծիծաղս արևի շողերի հետ դեպքս չհպելու պատճառով։ Հիմա ոչ երգում էի, ոչ ծիծաղում, ոչել զգում արևի ջերմությունը, կարծես սառույց լինեի, որ սառել ու կախվել է մի տեղից, որտեղ արև քիչ է և հալվելն անհնար է։

Առանց ոտքեր արահետով չես քայլի

Առանց ոտքեր արահետով չես քայլի

Մտքերը՝ Մերի Զաքոյանի

Նա, ով չի կարող ծիծաղել, չի կարող և երգել։ Երգն ինձ համար մի արահետ է, որով դու անցնում ես քո ամբողջ կյանքում։ Չեմ պատկերացնում  մարդ, ով չերգի։ Ինչպես չեմ պատկերացնում մարդ, ով չծիծաղի։ Երգն ու ծիծաղն ասես լինեն արահետ ու ոտքեր։ Քանի, որ պետք է ունենաս ոտքեր քայլելու համար արահետում։ և իրոք պետք է ունենաս ծիծաղ երգելու համար։ Կարևոր չէ, տխուր թե՞ ուրախ երգ ես երգում, կարևոր չէ, վատ թե լավ առիթների համար ես երգում։ Երգելու համար պետք է ժպիտ և ծիծաղ։ Ծիծաղն է երգին իմաստ տալիս։ Երբ երգում ես և զգում ամեն մի երգի բառն ու հնչյունը, դա քո ծիծաղն է քեզ ներսում խեղտում և հգրամայում մինջև վերջին շունչ երգել։ Ճիշտ է հաճախ է լինում, որ մարդիկ տխրություն են արտահայտում երգի միջոցով, սակայն նրանք դա չեին անի, եթե չունենային զգացողություններ և հուշեր, իսկ հուշերն ու զգացողություններն արդնանում են այն ժամանակ, երբ զգում ես ինչ է ծիծաղը և երբ վայելում ես ծիծաղի հմայքը։ Չես կարող երգել, եթե կորցրել ես քո ծիծաղը,  չե՞, որ առանց ոտքեր արահետով չես քայլի։